Het verhaal van Mireille en Great George
Iedere ruiter droomt van een diepe band met zijn paard. Van vertrouwen, plezier en teamwork, in én buiten de ring. Maar wat als je onderweg precies het tegenovergestelde creëert? Wat als ambitie verandert in druk, en die druk langzaam jullie vertrouwen onderuit haalt?
Dit is het eerlijke verhaal van mijn weg met Great George: van een pijnlijk dieptepunt naar een vriendschap die sterker werd dan ik ooit had durven hopen. Een verhaal over loslaten, opnieuw beginnen en durven kiezen voor wat echt belangrijk is. En over beseffen dat je met paarden je leven lang blijft leren, hoe ervaren je ook bent.
Op zoek naar een gezond sportpaard
Het begon allemaal in 2015, met de zoektocht naar een gezond sportpaard. Omdat ik vrij lang ben (1.76) moest het een paard zijn met formaat en massa. Ik wilde graag een paard met potentie voor het hogere werk, omdat ik die ambitie had en graag wilde zien hoe ver we samen konden komen.
En toen was daar Great George. Een prachtig paard, met een indrukwekkende beweging, en hij werd volledig goedgekeurd door dierenartsen Linda van Diepen (HorseinMotion) en Henk van der Veen (Lingehoeve Diergeneeskunde).
George is GEWELDIG! Zoals elk paard natuurlijk, maar George net iets meer 😉. Ik was dan ook op slag totaal verliefd en natuurlijk ging hij met ons mee naar huis.
Een kijkerig paard, spanning… en een angstige ruiter
Hoe geweldig hij ook is, George bleek ook een oplettend en kijkerig paard. Niet extreem, maar genoeg om onze dynamiek te beïnvloeden. Daarnaast is hij een echte energy saver. En ik? Ik ben een wat angstige ruiter.
Als George iets spannend vindt, wil hij het liefst stil gaan staan en uitgebreid kijken. Hij zet het niet op een lopen, maar wordt juist heel traag, zodat hij rustig kan bekijken wat er aan de hand is.
En wat heb ik heel lang gedaan? Ik reed hem er doorheen. Dat lukte prima, maar eerlijk: ik vond het ook wel spannend om harder te gaan dan hij eigenlijk wilde. Zijn spanning bouwde daardoor op, en daardoor de mijne ook. En zo versterkten we elkaar op precies de verkeerde manier.
De neerwaartse spiraal waar ik onbedoeld zelf de oorzaak van was
Langzaam werd George onzekerder. En in plaats van hem te helpen, maakte ik het alleen maar erger.
Het resultaat? Hij werd steeds angstiger en durfde op een gegeven moment niet eens meer naar achteren in onze eigen rijbaan.
Dat klinkt misschien alsof het ineens gebeurde, maar het was een proces van jaren. Lang kon ik hem nog overtuigen, tot het niet meer ging. Tot ik hem zo beledigd had en zijn vertrouwen zo had geschaad, dat we alleen nog voorin de baan op een klein cirkeltje konden ‘rijden’.
En dat was natuurlijk niet het enige, ook buiten het rijden waren er signalen. Wanneer ik hem uit de wei wilde halen, liep hij weg. Met een wortel kon ik hem altijd wel omkopen om zijn halster om te laten doen, maar hij wilde echt niet met me mee. Maar ik nám hem gewoon mee. Tijdens het poetsen en opzadelen vaak ook spanning. En ik luisterde niet. Ik wilde met hem werken, dus we gingen werken.
Maar toen het echt niet meer ging, en hij geen heel rondje meer door de baan durfde stappen, besefte ik dat er iets moest veranderen.
Misschien denk je nu: Waarom heb je het zo ver laten komen?
En ja… dat vraag ik mezelf ook af. Maar toen voelde het niet zo helder als nu. Ik probeerde van alles, maar niet het juiste.
Een confronterend advies dat alles veranderde
Op een dag belde ik wanhopig en huilend mijn lieve vriend Humphrey Dirks. Zijn advies was simpel: Vraag George voorlopig helemaal niets meer.
Klinkt eenvoudig, maar dat was het absoluut niet. Ik heb zoveel gehuild. Omdat niets meer ging zoals ik wilde. Omdat ik als professional, als iemand die haar hele leven met paarden werkt en echt met paarden kan toveren, mijn eigen paard niet kon helpen.
Maar de meeste tranen kwamen door schuldgevoel. Het was mijn schuld dat hij zo ver heen was. Ik had hem dit aangedaan. Terwijl ik zó veel van hem houd.
Vanaf dat moment brak er een andere tijd aan. Ik wilde en moest het goedmaken met hem.
Ik liet mijn ambitie los, iets wat ik lang niet kon, en concentreerde me volledig op het herstellen van zijn vertrouwen. Dat ging met ups en downs. Want zodra het beter ging en we voorzichtig weer gingen werken, stak die ambitie weer de kop op. En dat voelde hij onmiddellijk.
Hoe ‘minder doen’ onze redding werd
Het advies om niets te vragen bleek een open deur naar verandering. Het belangrijkste werd: minder werken, meer leuke dingen doen.
Als ik hem pak, is dat niet altijd om te trainen of mijn plan uit te voeren. We hebben nu een mooie balans gevonden tussen werken en spelen.
We gaan vaker op (snack)wandeling, doen aan ‘vrijheidsdressuur’ en voetballen soms zelfs.
We gaan iedere week het bos in en af en toe naar de crossbaan.
Regelmatig pak ik hem alleen om te poetsen, te tutten of hem met een harkje te krabben, wat hij het aller heerlijkste vindt.
En ik ga vaker naar hem toe in de wei om hem alleen even iets lekkers te brengen en hem mijn liefde te verklaren 😊.
Ik zeg altijd dat ik meer van paarden houd dan van de sport. Toch heeft mijn ambitie onze vriendschap lang in de weg gestaan.
Heb ik nu dan helemaal geen ambitie meer? Die is helaas niet helemaal verdwenen. Soms denk ik tijdens het rijden nog steeds: Zou het er dan toch nog inzitten?
We zien wel. Als het kan zoals het nu gaat, zou dat geweldig zijn. Maar het allerbelangrijkste blijft dat we vrienden blijven en dat hij mij vertrouwt. Dat is voor mij veel meer waard dan in de ring rijden.
Een jaar later: opnieuw een team en sterker dan ooit
We zijn inmiddels een jaar verder en het gaat geweldig tussen ons. We zijn weer een team!
George komt naar me toe in de wei, is open, speels en heeft weer vertrouwen in mij – en daardoor ook weer in zijn omgeving.
We genieten samen van heerlijke ritten op de Veluwe. Vaak samen met een vriendin en haar paard, soms met zijn tweeën. Dat laatste blijft spannend voor ons beiden, maar het gaat steeds beter. Ik durf hem los te laten en hem te vertrouwen. En dat helpt hem om mij weer te vertrouwen.
Ook in de bak werken we weer samen. We rijden zonder problemen de hele baan door, in stap, draf en sinds kort zelfs weer in galop.
Ik ben zó dankbaar dat George mij een tweede kans heeft gegeven. Wat geniet ik van hem, en van onze diepe vriendschap.
Misschien herken je iets van mijn verhaal. Misschien loop je zelf ook weleens vast of twijfel je aan jezelf als ruiter. En misschien durf je dat net als ik lange tijd niet hardop te zeggen. Ik weet hoe spannend en kwetsbaar het voelt om dit te delen. Je hebt immers het beste met je paard voor, maar toch kan het gebeuren dat je elkaar onderweg kwijtraakt.
Ik geloof dat veel meer ruiters hiermee worstelen. Alleen denken we meestal dat we het zelf wel kunnen of moeten oplossen en praten we er niet over. Maar juist door er open over te zijn, kunnen we van elkaar leren. We hoeven het niet alleen te doen.
Daarom deel ik mijn verhaal. Niet omdat het perfect is, maar omdat het echt is.
Dus als jij hier ook tegenaan loopt, of iets wilt delen over jouw weg met je paard, voel je dan vrij om te reageren. Laten we elkaar inspireren en helpen om de band met onze paarden sterker te maken: Alles voor de paarden!
